БОЛЖМОРЫН НУЛИМСАНД ОРЧЛОН ЖИВЧИХ ГЭЭД...

***

Хэн ч мэдэхгүй энэ нууцыг

Хүн төрөлхтөн бүгдээрээ марттал нь

Хав дарчих сэтгэл надад олж өгөөч

 

 

***

Болжморын нулимсанд орчлон живчих гээд байхад

Бороо чи ч бас юу ч билээ

 

 

***

Тэвчээргүй гэдэг нь

Тэнгэр лүү гарах гээд

Тархиа гашилгаж байх юм

Тэртээ тэргүй

Тэнгэр бидэн дээр

Бууж ирнэ

Нэг их удахгүй…

Ц.Баттуяа 2008.06 сар

БОРОО БИД ХОЁРЫН ДУУЛЬ
Гадаа тэнгэр эвгүйтээд, гэр дотор бие тавгүйтээд... Хаашаа ч харсан нэл ус. Үс, нүүр, хувцас... гэртээ суусаар атал бороонд хамаг бие шалба норчихож. Гэвч бүгдийг усан биетэй болгосондоо сэтгэл ханахгүй, өнөөх бороо шаагисаар л... Залхмаар, уйтгартай борооны хажуугаар чиний талаарх хачин жигтэй бодол бас эд эс бүрийг минь усанд живүүлчих шахна. “Тэр надад худал хэлжээ”. Ингэж бодохтой зэрэгцэн цахилгаан цахиж, тархи руу тоншоод авах шиг болов. “Хайрлаж дурласан залуу минь миний таньдаг тэр хүн биш. Гэнэн хонгор нэгний багийг нөмөрсөн зальт этгээд байжээ. Гэтэл би түүнд итгэж, огтхон ч худлаа ярьж чаддаггүй сайн хүүхэд гэж бодож явсан байх гэж”. Ингэж бодох тусам хамаг биеийг усан дуслууд нөмрөн авч, энгэр цээж, ууц нуруу, тэр ч бүү хэл сэтгэл дотуур минь эрх чөлөөтэйгээр бүжин цэнгэх мэт. Гадаа шаагих энэ борооны дуслууд аль хэдийн намайг дайлан эзэлжээ. Хамаг бие минь ус болчихоод цэлэлзэж байна. Даарч байна. Даарснаасаа болоод энэ бороонд зэвүүцэж байна.
"БОРОО БИД ХОЁРЫН ДУУЛЬ" цааш унших »
СҮҮЛЧИЙН ЗУРВАС

Өглөө сэртэл

Өдөн дэрэн дээр ганц зурвас…

“Хайрт минь, урьд шөнө би

Чинийхээ урууланд гараа зөөлхөн хүргэлээ

Гал авалзаж байна

Чинийхээ гарыг зөөлхөн атгалаа

Халуу шатаж байна

Чинийхээ зүрхийг зөөлхөн тэмтэрлээ

Хүйт оргиж байна,

Баяртай” гэжээ

Ц.Баттуяа 2008 он

АМРАГИЙНХАА ДУРЛАСАН БҮСГҮЙН ТУХАЙ БОДОЖ НОЙРГҮЙ ХОНОЛОО
Амрагийнхаа дурласан бүсгүйг бодож Нойргүй хонолоо Уруулаа огт буддаггүй Урт хар үстэй Уулын булаг шиг нүдтэй Урсгал нь омголон зантай Дурлахгүй байхын аргагүй сайхан бүсгүй юм гэнэ лээ
"АМРАГИЙНХАА ДУРЛАСАН БҮСГҮЙН ТУХАЙ БОДОЖ НОЙРГҮЙ ХОНОЛОО" цааш унших »
ХАЛАМЦУУ ШҮЛЭГ /ОЙЛГООРОЙ/
Яруу найраг шиг тансаг үгэнд чинь дахин хэзээ ч согтохгүй ээ Янагийн халуун үнсэлтэнд чинь дахин хэзээ ч халамцахгүй ээ Хүсэл шиг яруу сэтгэлд чинь дахин хэзээ ч дурлахгүй ээ Хүлээлт шиг гэнэн мөрөөдөлд чинь дахин хэзээ ч итгэхгүй ээ
"ХАЛАМЦУУ ШҮЛЭГ /ОЙЛГООРОЙ/" цааш унших »
БОДОЛ ШИГ АЛСААС ЧАМ РУУ ТЭМҮҮЛЖ...
Бодол шиг алсаас чам руу тэмүүлэн гүйж Бороон дунд тэврэлдэн учралдсан сан Долоон өнгийн солонгонд шунан дурлаж Догдлолоо чинийхээ гартай хамт чангаас чангаар атгаад Солонго хөөж өдөржин гүйсэн сэн
"БОДОЛ ШИГ АЛСААС ЧАМ РУУ ТЭМҮҮЛЖ..." цааш унших »
БҮҮ-АЙ-БҮҮВЭЙ /Шагдарсүрэнгийн Хатанбүүвэйбаатарын яруу найргийн тухай/
   Цаг хугацаа, зарим хэтэрхий гүн болоод хүнд бодлуудыг баллаж орхино. Нэг үгээр хүн төрөлхтөний санаа бодлыг ариутгаж байгаа нь тэр биз. Ингэж бодохоор цаг хугацаанд гүн хүндэтгэлтэй хандахаас аргагүй. Магадгүй ертөнцийн юм бүхэн цэвэршин тунгалагших гэж буй цагт  мухар эр хар зоригоор уран зохиол бүтээгчид цөөрөхгүй нь дээ? Мөн гэнэт зохиолч-яруу найрагч  болон тодрогчдын дур хүсэл духан дээрээ сүүн гэрэл болж сацрах энэ цагт БҮҮВЭЙ /дотно халуун нөхөд нь түүнийг ийнхүү дууддаг билээ / шиг өлгийтэй багаасаа уран зохиолд шунан үнэн сэтгэлээр дурлагчид гадуурхагдаад байх шиг заримдаа санагдах боллоо. Тэгээд л үг хэлж зүрхлэхээр шийдэв.    
    Барууныхан нэгэнт хүлээн зөвшөөрчээ. Хүний нэгэн насанд бие сэтгэлзүйн гурван хямрал явагддаг гэж. Нэгдүгээр хямрал нь мэдээж охид хөвгүүдийн шилжилтийн насанд эхэлнэ. Нүүрэн дээгүүр нь батга барзайхтай хамт зан ааш, бие галбир хамаг бүхэн нь хувирч өөрчлөгдөнө. Энэ насандаа шүлэг бичиж эхэлсэн хүүхдүүд хожим насан туршдаа  уран зохиолын зам мөрөөр явна. Ухрах буцах, няцах шантрах зам үгүй гэж яс махандаа шингэтэл ойлгосон байдаг. Харин 20 наснаас хойш хямрал энэ тэр нь дуусаад уран зохиолд дурлагчид надад хэзээнээс нэг л “итгэлгүй” санагдаад байдаг юм. Тэд өөр юм харж уран зохиолд хайртай болдог.  
Тэгвэл ШАГДАРСҮРЭНГИЙН ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАР-ын  хамгийн түрүүнд хайр татдаг зүйл нь ямар ч давхар санаагүй, өөрийнхөөрөө, тэрсүүдээрээ, овилгогүйгээрээ хямарч шилжиж явах насандаа уран зохиолд хайртай болсон нь. Нэг үгээр түүний яруу найргийн талаар эхэлж зайлшгүй ярих ёстой сэдэв. Тиймээс шүлгүүд нь “ХАШИР” биш. Гэнэн, цагаахан сэтгэлтэй, мөрөөдөмтгий чанартай. Заримдаа “Хүрэл тулгат” шүлэг уншихаар Хөвсгөлөөс ирсэн хөдөөний арван жилийн сурагчийн шүлэг шиг. Нэг талдаа их ухаалаг, муугүй цэцэн, ганцхан үгүүлбэрээр тодорхойлвол “хоосон гэдэг худлаа ядаж хоосноор дүүрэн” гэдэг шиг сэтгэгдэл төрүүлнэ. Сэтгэл хоосон ч дотор нь хорвоо багтдаг шиг түүний шүлгүүд анхлан уншихад тийм ч гайхалтай санагдахгүй байж болно. Эхнээс нь эхлээд 20,30 тэгээд бүх шүлгүүдийн уншаад дуусахаар ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН “ХОРВООГ” бүхэлд нь харж болно. Энэ бол яруу найрагчийн хоёрдугаар содон чанар. Бүхэллэг байж чаддаг тал нь одоогийн яруу найрагт ховор үзэгдэл. Дүр үгүй учраас та нарын бүтээл хүнд хүрдэггүй гэж саяхан нэг ахмад яруу найрагч  айлдсан байналээ. Нэг юм анзаарсангүй, магадгүй анзаарахыг хүссэнгүй.  Одоогийн яруу найрагчид бүтээлдээ өөрсдөө “ДҮР” юм. Тэдний сэтгэл ч нэг дүр, байгаль, амьдралыг, хүмүүсийг, сансар огторгуй, сав шимийг тэр л дүрээрээ илэрхийлж байгаа юм. Энэ шинэ хандлага Ш.Хатанбүүвэйбаатарын шүлгүүдээс илүү тодорхой харагдана. Маш товчхондоо ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН САНСАР,  ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН АМЬДРАЛ, ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН САВ ШИМ ЕРТӨНЦ, ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН БАЙГАЛЬ, ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН ДҮР түүний яруу найргийн цогц чанарыг илэрхийлж байдаг. Илбэчин эсвэл буянтан, сахиусан тэнгэр, сүмийн номлогч, эцэг, хайртай залуу, ДОН-ЖУАН, далайчин эр, нутгийн овгор, байгаль шинжээч, хувийн аж ахуйтан гэсэн нэгдэж ойртмооргүй “ДҮРҮҮД” түүний шүлгүүд дотор оршино Энэ нь сүүлийн үед миний тодорхойлоод байгаагаар түүнийг “хүүрнэл зохиолч-яруу найрагч “ гэсэн бүлэгт хамааруулж үзэхэд хүргэнэ. Зохиолчдод хоёр хэв шинж байна. Нэг нь яруу найргийн  хүчтэй суурь, сэтгэлгээгээр хүүрнэл зохиол бичигсэд. Тэднийг “яруу найрагч-хүүрнэл зохиолч” гэнэ. Харин нөгөө талд нь хүүрнэл зохиолын сэтгэлгээгээр яруу найраг бүтээгчид. Тийм яруу найрагчдын дунд ХАТАНБҮҮВЭЙ БААТАРЫН  нэрийг оруулж тооцох нь гарцаагүй.

 

“Гуч хүрээд л үхмээр санагдах” шүлгийг нь уншиж суухад В.Набоковийн “Театрын тухай” эссэний үхлийн тухай хэсэг санаанд орно. Ердийн үхэл, амь хорлолт, алагдах гурав бусдад үйлчлэх хүчний ямар их ялгаатайг нотолсон байдаг юм. Яагаад Набоковын эссэ санаанд орсон нь бас учиртай түүнд /Ш.Хатанбүүвэйбаатарт/ Лолита нэртэй хэд хэдэн шүлэг байналээ. Үнэхээр гуч хүрээд үхмээр санагдах нь яруу найрагчид далдаас өгөөд буй “мэдээлэл” байхыг үгүйсгэхгүй. Лолита гэдэг нэр ч санаандгүй түүний тархинд харваад ороод ирдэг байхаас буцахгүй. Шугаман ч юм уу? эсвэл шугаман бус хэлбэрээр дээрх мэдээллүүд түүний яруу найрагт илэрч байна. Сэтгэлд үе үехэн бодогдоод байдаг юм. ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН зарим программыг жаахан өөрчилчихмөөр. Даанч түүний нүүрэмгий түрэмгий илэн далангүй, ичих булчирхайгүй юм шиг байдал нь үгүй болчихвол тэр огт бүхэллэг биш болчих юм шиг санагдана. Зарим судлаачийн бичсэнээр “...Тэгэхээр цахилгаан-соронзон мэдээллийн буюу хувь заяаны бичлэгийг цэвэрлэх, шатаах, устгах цорын ганц арга нь биологийн систем болох хүний хувьд  Дээд буюу Аръяабалын бясалгал юм байна. Хувь заяа буюу төөрөг тавилан нь үйлдлийн үр дүнгийн цахилгаан-соронзон бичлэг гэж ойлгож болох нь. Энэ бичлэгийг бид энэ насандаа үргэлжлүүлэн бичиж, улмаар энергийн шинж төлвийг өөрчилж /харамсалтай нь юу хийж буйгаа мэдэхгүйгээр/, энэ нь эргээд бидний биеийг бүрдүүпэгч олон живаа амьд эсийн удирдлага, цаашлаад үеийн үед төрөл олохын шалтгаан болж байдаг хэрэг. Энэ хууль буюу дүрмийг мэдэхгүйгээр амьдрал гээч тоглоомд оролцсоноороо хүн ихэнхдээ физик биеийг дортгоод зогсохгүй  хувь заяагаа доройтуулдаг байна. /Г.Лхагваа ”Дээд бясалгал ба хүмүүний хөгжлийн шинэ боломж” / гэх үнэн бол зарим нэг сөрөг бодлуудаа “арчиж орхихыг” түүнд зөвлөмөөр санагдана. Зөвлөгөө авахааргүй зөрүүд байж мэдэх энэ этгээд байгальд л ганцхан зөрүүдлэдэггүй болов уу? хэмээн шүлгүүдийг нь уншихад эрхгүй санагдана. Байгальд өширхөн хандагчдын цаана муу үйлийн цалам хүзүүгээр нь гогцоорч байдаг юм. Харин байгальд гүн хүндэтгэлтэй болоод нэн бишрэнгүй ханддаг хүмүүст гэгээн тунгалаг шүлэг бичих зэргийн “увдис” хайрладаг гэдэгт итгэдэг, итгэдэг учраас яруу найрагч- байгаллаг байх ёстой гэж үздэг “ҮЗЭЛ”  ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАР-т их л багаас нь төлөвшсөн бололтой.
            

 

  Одоо айзам түүний шүлэгт ямар чухал хийгээд толгой холбох уламжлал ёс ямар ч падгүй тухай хэдэн өгүүлбэр хэлэх нь зөв байна. Жишээ нь ийм нэгэн шүлэг байна.
Уулс нүдэн дотор минь
Өндийж
Одод бодол төсөөлөлд минь
Түгэн гэрэлтэж
Нар алган дээрээс минь
Мандаж байхад ч
Хайр сэтгэл, тэмтэрсэн итгэлээр л
Амь зогоосоор
Амь зогоосоор байх...

Энэ шүлэг силлабик уу? эсвэл тоник уу? гэж өөрөө ч сайн ойлгодоггүй зүйлээр бусдын толгой эргүүлэхээ больё. Харин үгийн айзам холбоосууд хэрхэн эвсэлдэж шүлэг бүтээснийг анзаарна уу? Энэ шүлэг /ер нь ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН бүх шүлгүүд / хэлбэрийн хувьд түүний зан байдал, сэтгэлийн хөдөлгөөнтэй адил санагдана. Их тогтсон үзэл санаатай, зан байдлын хувьд тогтуун шүлэгчид мөрийн тоог чанд барьсан хайрцаглал сайтай шүлэг бичдэг гэж би үздэг. Тэгвэл сэтгэлийн халил хөдөлгөөн ихтэй яруу найрагчдын шүлгүүд задгай хэлбэртэй байх нь түгээмэл. Энэ л түгээмэл  зарчмаар ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН шүлгүүд зарим мөр нь “ҮГ ҮГҮЙ” байхаас ч сийхгүй дэндүү чөлөөт хачин задгай хэлбэртэй байна. Түүний шүлгүүд дунд зан араншингаас нь гадна тийм нэг тодорхойлогдошгүй “ЭР ГУНИГ” ямагт оршиж байдаг онцлогтой. Чухам тэр л гуниг нэг талаар цөхрөл нөгөө талаар тайтгарал, үгүй бол оволзсон баяр бахдалын алин болохыг хэлж чадахааргүй эргэлзсэн байдалд хүргэнэ. Энэ нь яруу найргийн тайлагдаагүй олон увдис чанарын нэгийг ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАР эзэмшсэн гэсэн үг. Түүний яруу найрагт  хоёр  “СУЛ” тал бас бий. Нэг нь:
-Сэтгэлийн эмзэг гуниглуун байдлаа шүлгээ дуустал нь хадгалж чаддаггүй. Гэнэт ямар ч хэрэггүй ”дүгнэлт” эсвэл хэрэггүй “сэтгэгдэлд” хүргээд дутуу хаячихдаг явдал. Зарим шүлэг нь зүгээр “гар хурууны үзүүрээр “бичигдэнэ. Бүр гомдмоор. Харин нөгөө нь:
-Дуусчихмаар байхад л хүчээр үргэлжлүүлсэн шинжтэй. Санааширч суугаад гэнэт чангааар инээсэн хүнтэй адил огцом өөрчлөлтүүд хийнэ. Уран сайхны хувьд болох боловч утга санааны хувьд зөрчилтэй санагдахаар шүлгүүд ч бий.
  Онгод, далдын хүчинд автсан гэхээсээ өөрийнхөө дотоод зөрчилөөр бичсэн шүлгүүд энэ яруу найрагчийн бас нэгэн онцлог байдал. Зөрчилт байдал нь хүртэл цогц шинжтэй болсон нь гайхшралыг төрүүлдэг. Гагцхүү салбадай байснаас гуч хүрэлгүй үхсэн нь дээр гэж үздэг эрс хатуу бодол нь л  ямар ч “ЗӨРЧИЛГҮЙ” , ямар өрчлөлтгүй байдаг нь түүний яруу найргаас ямагт маш тодорхой мэдрэгдэнэ. Онолын хүрээнд зөрчил синергитик тогтолцоотой гэж үзвэл удахгүй яруу найрагчийн дотоод сэтгэл зүй зөв төлвөөр цэгцэрнэ гэж үзэж болох юм. Чухам хувь хүний сэтгэл зүй олон хүчин зүйлээс шалтгаалдаг гэдэг ч аяндаа төлөвшин цэгцэрдэг нь ойлгомжтой. Удаан уншвал уйлж мэдэхээр нэг шүлэг нь:
Алсран алсарсаар живэх нарны наахнаас
Аварга загас барьж байна гэж
Аавыгаа зуржээ.
Ай даа,
Амьдрал надад яасан их хайртай

гэсэн байна. Ямар ч гутрал цөхрөл энэ шүлэгт үгүй. Амьдрал өөрт нь хайртайг бүх бие сэтгэлээрээ мэдэрсэн дуу алдалт. Ийм л тогтворгүй, хөдөлгөөнт  байдал ХАТАНБҮҮВЭЙБААТАРЫН яруу найргийн хамгийн гол мөн чанар юм.  Түүний яруу найргийг бүхэллэг шинжтэй, дүр олонтой, зөрчил ихтэй, сул талтай, гэнэн сэтгэлтэй гэж олон талаас нь тодорхойллоо. Оносон эсэхдээ эргэлзэхгүй байна. Учир нь яруу найрагч нь өөрөө яг тийм учраас..
Яагаад “БҮҮВЭЙ-БҮҮ АЙ” гэж өгүүллээ нэрлэсэн минь учир шалтгаантай. Түүний шүлгүүдээс би өөрийгөө зоригтой эвдэж, шинээр эхэлж, оюун санаагаараа задарч чадахгүй байна гэсэн “АЙДАС” мэдэрч байна. Ер бусын яруу найраг бүтээх гэсэн чин эрмэлзлийг мэдэрч байна. Түүнтэй хамт тэгж чадахгүй бол яана гэсэн эр гунигийг мэдэрч байна. Гоо сайханд шунан дурласан сэтгэлийг мэдэрч байна. Гоо сайханд эгнэж тэнцэхээргүй шүлэг бичих вий гэсэн зөв ухамсар мэдрэгдэж байна. Тиймээс  нэгэнт зөв ухаарсан, зөв мэдэрсэн, зөв айсан юм чинь зөвхөн зөв сэрэхүйн шүлгүүдээ бичихээс өөр хэрэгтэй хэрэггүй илүү дутуу зүйл  бодон БҮҮВЭЙ минь БҮҮ АЙ.
                  
                                                       Зүгээр л Пүрэвхүүгийн Батхуяг
    Дэлхийн суу алдартнуудын өдөрт сууж босон, сунайж данайж бичив.

Т.Зөнбилэг: Болж өгвөл ааваасаа өөр байхыг хичээдэг

 “Ìèíèé õàéðòàé íàéðàã÷ áîë Òºðáàòûí Ǻíáèëýã” ãýæ òºðèéí ñî¸ðõîëò, àðäûí óðàí çîõèîë÷ Á.Ëõàãâàñ¿ðýí ãóàé íýãýíòýý àì àëäñàí þì. ̺í ýíý æèëèéí “Áîëîð öîì” íààäàìä íýãä¿ãýýð ä¿éçýä ºâäºã øîðîîäñîíä íü ãàéõàæ, õàðàìñàõ çýðýãöýæ áóéãàà ¿çýã÷äèéí ºìíº çàðëàñíûã çàðèì õ¿í ñàíàæ áàéãàà áèç. ªíººäºð çîõèîë÷ áîëãîí ë ìîäåðíèñò, ïîñòìîäåðíèñò, ò¿¿íèé äàðààãèéí ìîäåðíèçì ðóó òýì¿¿ëæ áàéíà. Ãýòýë Ò.Ǻíáèëýãèéí ø¿ëã¿¿ä ¿åèéíõíýýñýý íýã ë îíäîî.

-Ðîìàí áè÷èå ãýñýí áîäîë òºðäºã ¿¿?

-Îäîîõîíäîî òèéì áîäîë àëãà. Íàñ çàëóó, öóñ øèíãýí áàéíà. Íàñ, àìüäðàë õî¸ð íàìàéã äàðààä èðýõèéí öàãò ÿàõûí àðãàã¿é áè ààâûíõàà çàìààð îðæ ë òààðíà. Ìèíèé ààâ áîë óòãà óðàí çîõèîëûí ãàðààãàà íàäòàé àäèëõàí ÿðóó íàéðãààñ ýõýëñýí. Åð íü ÿìàð ÷ çîõèîë÷ óðàí çîõèîëûí çàìíàëàà ø¿ëãýýð ýõýëæ, íàñ íü àõèàä èðýõýýðýý ººðèéí ýðõã¿é ¿ðãýëæèëñýí ¿ã ð¿¿ îðäîã þì áàéíà. Ýíèéã áè îëîí æèøýýíýýñ õàðñàí. Áè ÷ ãýñýí ÿëãààã¿é ¿ðãýëæèëñýí ¿ã ð¿¿ îðîõûã ¿ã¿é ãýõ ãàçàðã¿é.

-Ààâûíõàà çºâëºãººã àâäàã óó, ýñâýë ººð õ¿ì¿¿ñýýñ çºâëºãºº àâàõûã ÷óõàë÷èëäàã óó?

-Íýã ãýðò õî¸ð ÿðóó íàéðàã÷ áàéíà ãýäýã õýö¿¿. Áè ø¿ëãèéã ìèíü óíøààä ºãºº÷ ãýæ ààâààñàà ãóéäàãã¿é. Òýãýõèéã ÷ õ¿ñäýãã¿é. ßàãààä ãýõýýð ìèíèé ààâ áîë íýã õóâü õ¿í. Áè áàñ íýã õóâü õ¿í. ßìàð íýãýí õ¿ì¿¿ñ ýíý õî¸ð äýíä¿¿ àäèëõàí áàéíà ãýæ ÿðüäàã. Áè ýöãýýñýý ýíý àâüÿàñûã ºâëºæ àâñàí áîëîõîîð çàðèì íýã òàëààðàà àäèëõàí áàéõ íü àðãàã¿é. Ãýõäýý áè àäèëõàí áàéõûã õè÷ýýäýãã¿é. Áîëæ ºãâºë îíäîî áàéõ þìñàí ãýæ áîääîã.

-Àäèëõàí áàéãààä áàéâàë çàðèì õ¿íèé àòàà æºòººíººñ ýìýýäýã ¿¿?

-Òýðíýýñ íýã èõ ýìýýäýãã¿é. Óãààñàà ìèíèé ø¿ëãèéã ààâ áè÷èæ ºãäºã ¿¿, ¿ã¿é þó ãýäãèéã öàã õóãàöàà ë õàðóóëíà. Ààâ íàäàä ø¿ëýã áè÷èæ ºãäºãã¿é ãýæ áè õàøãèðààä íýìýðã¿é ø¿¿ äýý. Õî¸ðäóãààð àíãèàñàà ýõýëæ ø¿ëýã áè÷ñýí. Àíõíû ø¿ëã¿¿ä ìààíü “Õîé÷èéã çàëãàìæëàã÷” ñîíèíä ãàð÷ áàéëàà. Õ¿ì¿¿ñ íàìàéã àíçààðñàí ÷ þì óó, ýñâýë àíçààðúÿ ãýæ áîäñîí ÷ þì óó, èõ ÿðüäàã áîëñîí þì áèëýý. Ǻíáèëýã áîë ÿìàð  ÿ÷ àâüÿàñã¿é, ààâ íü ø¿ëãèéã íü áè÷èæ ºãäºã ãýõ ìýò÷èëýíãýýð. Ìèíèé ààâä íàäàä ø¿ëýã áè÷èæ ºãººä ñóóõ çàâ áàéõã¿é ë äýý. ªºðèéíõºº çîõèîëûã ÿàÿ ãýæ áàéæ, ºðººëèéí þìûã áè÷íý ãýäýã õýö¿¿.

-Àõ, ä¿¿ õî¸ð òàíü çîõèîë áè÷äýã ¿¿?

-Ä¿¿ áè÷èõ ãýæ îðîëääîã þì øèã áàéíà ëýý. Ãýõäýý áîëæ ºãâºë áèòãèé áè÷ýýñýé ãýæ áîääîã þì. Ààâ íü òèéì çîâëîíã òóóëààä àìüäðàëûíõàà òàëûã óòãà çîõèîëä çîðèóëëàà. Àõ íü áàñ ààâûíõàà àðààñ ýíý çîâëîíã ¿¿ðýõ ãýýä ÿâæ áàéíà. Ä¿¿ ìèíü ààâ áèä õî¸ðûí çîâëîíã áèòãèé àìñààñàé ãýæ áîääîã.

-Çîõèîë÷ áàéíà ãýäýã çîâëîíòîé ÷, æàðãàëòàé ÷ àæèë.

-Àâüÿàñã¿é õ¿í ãýæ áàéäàãã¿é. Àâüÿàñ àâüÿàñûí äóíä õàìãèéí òîì íü çîõèîë÷, ÿðóó íàéðàã÷ ãýýýä îíãîäûí àâüÿàñ þì óó ãýæ áîääîã. Ýíý áîë ìèíèé õóâèéí áîäîë. Íýã ãýðèéí õî¸ð õ¿íä ÿã èéì àâüÿàñ çàÿàíà ãýäýã áàñ õîâîðõîí. Ìîíãîëûí àðä ò¿ìýí á¿ãäýýðýý çîõèîë÷, ÿðóó íàéðàã÷. Õîíèíûõîî çàõàä ñóóãààä ÿðüæ áàéãàà õî¸ð ºâãºíèé ÿðèà õ¿ðòýë çîõèîë áàéäàã.

-Òàíû çîâëîí, æàðãàë

-Äàìáûí Òºðáàò ãýäýã àéëûí äóíä õ¿¿ áîëæ, ààâûíõàà àâüÿàñûã ºâëºæ òºðñºí íü ìèíèé æàðãàë. Ààâûãàà àâüÿàñàíäàà øàòààä, þì íü íýã ë áîëæ ºãºõã¿é áàéãàà òýð ãóíèãòàé í¿äèéã õàðàõ áîë íàäàä èõ çîâëîí. Õýçýý íýãýí öàãò ýíý çîâëîí íàäàä èðíý äýý ãýæ áîäîõîîð ààâûãàà áàñ èõ ºðºâääºã. Ààâûãàà ºðºâäºõººñ ãàäíà ººðèé㺺 èõ ºðºâääºã. Ýíý äºðâºí ýð õ¿íòýé àéëûí àð ãýðèéã äààæ, òýäíèéõ íü õî¸ð íü áàñ õýö¿¿. Ýýæèéãýý èõ ºðºâääºã. Áîëæ ºãâºë çîâîîõã¿éã õè÷ýýíý.

-Çîõèîë áè÷èõ îð÷èí

-Íýã èõ íàìóóõàí áîðîî øèâýðñýí íàìàð, ýñâýë çóí íóòàãòàà î÷îîä, õàéðõàí äýýðýý ãàð÷èõààä àéðàã óóãààä ñóóõàä þì þì áîäîãääîã. Ààâûí õóâüä áîë á¿òýýëýý òóóðâèäàã îð÷èí íü ãàë òîãîî íü þì øèã áàéãàà þì. Ìèíèé õóâüä ºì÷뺺ä àâ÷èõñàí òèéì ºðºº áàéõã¿é. Õààíà ë áîë õààíà áè÷íý. Íàìóóõàí, ñýòãýë òàéâàí ¿åäýý þì áè÷âýë áè÷ñýí áîëäîã. Õ¿í ñýòãýëèéíõýý õººð뺺ð áè÷äýã þì øèã áàéãàà þì.

-Õàíü áîëäîã ç¿éë

-¯çýã öààñ õî¸ð. Ìèíèé ñýòãýëèéí òýð õºã àÿëãóó íàäàä þó ãýæ õýëæ áàéíà. Íàäàä þó ìýäðýãäýíý. Ñýòãýëèéí õºã àÿëãóó ìààíü áàñ õàíü áîëíî.

-Èõýíõ óðàí á¿òýýë÷ ãàíöààðäàë õàíü áîëäîã ãýäýã. Òàíûã òýãæ ë õàðèóëàõ áîëîâ óó ãýæ áîäñîí þì.

-Ãàíöààðäàë õýö¿¿. Ãàíöààðäàæ ¿çýýã¿é õ¿í áàéõã¿é. ×óõàì èõ ãàíöààðäàë èõ ç¿éëèéã áîäîãäóóëäàã ãýäýã. Òýð ¿íýí ÷ áàéæ ìàãàä. Áè îäîîãîîð èõ ãàíöààðäñàí ¿åäýý ø¿ëýã áè÷èæ ¿çýýã¿é. Ñàéí ìýäýõã¿é áàéíà. Åð íü ãàíöààðäàæ ¿çüå ãýæ áîäîæ áàéãàà.

-¯åèéíõíèéõýý òóõàéä

-Ìîíãîëûí óòãà çîõèîë àðàâ, àðâàí æèëýýð ¿åëýãäýæ ÿâäàã þì áàéíà. 1980-ààä îíûõîíä ààâ áàãòàæ áàéãàà þì. Ýíý ¿åèéíõýí Ìîíãîëûí óðàí çîõèîëä àñàð èõ øèíý÷ëýëèéã õèéñýí ãýýä õýë÷èõâýë çàðèì íýã íü íàìàéã àä øîî ¿çíý. Çàðèì íýã íü áàÿðëàíà. Ò¿¿í ë¿ãýý íýãýí àäèë ìèíèé ¿åèéíõýí, 2000-ààä îíûõîí. Øèíý çóóíûõàí ãýæ áèä ººðñäèé㺺 íýðëýõ äóðòàé. Øèíý çóóíûõàí øèíý÷ëýëèéã ãàðãàæ èðýõ þì áîëîâ óó ãýæ áè õóâüäàà ãîðüääîã þì. 1990-ýýä îíû ¿åä Ìîíãîëûí óòãà çîõèîë òºäèéã¿é ñî¸ë óðëàã øàëäàà áóóæ, øîðîîòîéãîî õóòãàëäñàí. ¯íýëýõ ¿íýëýìæ ¿íýíäýý áàéõã¿é áîëñîí. Ýíèéã àðàé ººðººð õàðóóëàõ, ººðººð áèé áîëãîõ ¿íäñèéã áèä òàâèõ þì áîëîâ óó ãýæ ãîðüääîã.

-Òàíû ø¿ëã¿¿ä ¿åèéíõíýýñýý ººð, òîäðóóëáàë, óëàìæëàë òàë ðóóãàà õýëáèéäýã. Ýíä ààâûí òàíü íºëºº áèé áîëîâ óó?

-Áè 1980-ààä îíûõîíû ºâºð äýýð ºññºí õ¿í. Òýä íàäàä îéð áàéäàã áîëîõîîð òýäíèé çîõèîëûã èõ óíøäàã. 1990-ýýä îíû ¿åýñ ìîäåðíèçì Ìîíãîëä ñ¿ðõèé õºãæñºí. Òýðíýýñ ºìíº áàéãààã¿é áèø, áàéñàí þì. 1980-ààä îíûõîí äóíä ÷ ìîäåðíèñò áàéñàí. Áè ààâààñàà òýñ îíäîî áàéíà ãýýä ìîäåðíèñò áè÷âýë óòãàã¿é. ßàãààä ãýâýë íàäààñ òèéì ç¿éë ãàðàõã¿é. Íàäàä þó áîäîãäîæ, ìýäðýãäýæ áàéíà òýð äóóäëàãààðàà ë áè÷äýã. Òýðíýýñ áèø õýí íýãíèéã õóóëæ, ýñâýë ãàäíûí íýã àëò ÷ þì óó, õîã þì óó ãýäýã íü ìýäðýãäýõã¿é ìîäåðíèñòîîð áè÷âýë óòãàã¿é.

-¯åèéíõíýýñ óíøäàã ë áàéõ. Áîãûí õóëãàé áàéñíààñ áîäûí õóëãàé áàéëàà. ªìíº íü ìºð øàäààð íü õóëãàéëäàã áàéñàí áîë îäîî àãóóëãààð íü òóóäàã áîëæýý ãýæ ÿðüäàã. Çàëóó õ¿íèéõýý õóâüä ýíý òàëààð ÿìàð áîäîëòîé ÿâäàã âý?

-Ýíý áîë ÿàëò ÷ ¿ã¿é ¿íýí. 1990-ýýä îíû äóíä ¿åýñ Ìîíãîëûí ÿðóó íàéðàã äýëõèéí õóóëáàð ÿðóó íàéðàã áîëæ ýõýëñýí. ßàãààä ãýõýýð ìîäåðíèñò ãýäýã ç¿éëèéã îðóóëæ èðñíýýð ìîíãîë ÿðóó íàéðàã óòãàà àëäñàí ãýýä õýë÷èõâýë çàðèì õ¿í íàìàéã àä øîî ¿çýæ, íºãºº íýã íü íàäàä áàÿðëàíà. Õ¿í áîë ººðèéíõºº áîäîæ áàéãàà ç¿éëèéã ñàíàñíààðàà ÿðü÷èõ õýðýãòýé. ßàãààä õóóëáàð ãýæ áàéíà ãýõýýð äýëõèéí õàà õàìààã¿é íýã óðñãàëûã ìîíãîëä îðóóëæ èðæ õ¿÷ýýð îëîíä òàíèóëæ ýõýëñýí. Òýðýíä áè èõ ãàéõäàã. Òýãñýí ìºðò뺺 Ìîíãîëûí ÿðóó íàéðàã äýëõèéí óòãà çîõèîëûí õààíà ÿâíà âý ãýæ ÿðèõ äóðòàé óëñ áàéíà. Ýíý áîë áèø. Õýçýý ÷ äýëõèéí ÿðóó íàéðãèéã õóóëáàðëààä ìîíãîëûí ÿðóó íàéðàã äýëõèéä ãàðàõã¿é. Ìîíãîëûí ÿðóó íàéðãèéã äýëõèéíõòéý õàðüöóóëæ áàéæ äýëõèéä ãàðàí. Äýëõèéí õîã øààðûã ìîíãîëûí ÿðóó íéàðàã ðóó ÷èõýýä áàéíà. Áèø ýý, õàðèí ìîíãîëûí ÿðóó íàéðãèéã äýëõèéíõ ð¿¿ ÷èõýõ ¸ñòîé. Ìîäåðíèñòóóä áàéõ ë ¸ñòîé. Áè ¿ã¿éñãýäýãã¿é. Óëàìæëàëààð áè÷äýã áèäíýýñ òýñ ººð ñýòãýëãýý áàéõ ¸ñòîé. Ãýõäýý ÿðóó íéàðàã þó âý ãýäãýý áîäîõ õýðýãòýé. ßðóó òàíñàã áàéõ ãýæ ÿðóó íéàðàã áè÷äýã þì áèø ¿¿. Õ¿íèé ñýòãýëèéã õºäºëãºæ ýñ ÷àäâààñ õºíãºí áèéðèéã õºøèõèéí õýðýã þóí ãýñýí Èíæèíàøèéí ¿ã õ¿ðòýë áàéäàã. Áèä õàà õàìààã¿é, ìýäýõ ìýäýõã¿é õ¿íèé þìûã õóóëàõûí îððîíä äýëõèéí ÿðóó íéàðàã ðóó ìîíãîëûí ÿðóó íàéðãèéã ÿàæ ÷èãë¿¿ëýõ âý ãýæ ÿðèõ ¸ñòîé. ªíººäºð Ìîíãîëûí ÿðó íàéðãèéí õàãàðõàé øààçàí øèã áîë÷èõîîä áàéãàà. Íèé íóóã¿é õýëýõýä õî¸ð õóâààãä÷èõààä áàéíà. Áàñ ÿã äýðãýäýõ õ¿íýýñýý õóóëæ áàéãàà õ¿í áàñ áàéíà. Õ¿íèéã õóóëàõ áèø ººðºº áè÷èõ ¸ñòîé. Áàñ íýã ç¿éë áàéíà. Õ¿íèé ø¿ëãèéã èõ øèìòýæ óíøäàã. Ãýòýë ø¿ëýã áè÷èõ ãýõýýð íºãºº ø¿ëýã íü îðæ èðýýä áàéäàã íýã òàë áèé. Ýíý òàëààð òîì÷óóäààñ çºâëºãºº àâàõ õýðýãòýé þì áîëîâ óó.

-Ò¿¿õ õýð óíøäàã âý?

-ßìàðâàà íýãýí óëñ, ÿëàíãóÿà Ìîíãîë ãýäýã òîì ã¿ðíèé æèæèãõýí óëñ ø¿¿ äýý, áèä. ßàãààä èíãýæ õýëæ áàéíà âý ãýõýýð ÷è áèäýíòýé ìºð çýðýãöýýä ÿâæ áàéãàà óëñ Ìîíãîëûíõîî ò¿¿õèéã ìýäýõã¿é áàéæ ãàäíûí ò¿¿õýýð ãàíãàðàõ äóðòàé. Ìîíãîë õýëýý ñàéí ìýäýõã¿é áàéæ ãàäíûí õýëýýð ãàíãàðàõ äóðòéà. Ýíý õýçýý íýãýí öàãò ìîíãîëûã ìºõºëä õ¿ðãýæ ìýäíý. Ò¿¿õýý ìýäýõã¿é õ¿í ¿íäýñã¿é ìîäòîé àäèë. Áè ýíýíä èõ õàðàìñäàã þì. Çóðãàäóãààð àíãèä áàéõäàà áè “Ìîíãîëûí íóóö òîâ÷îî”-ã àíõ óíøñàí. Îéëãîîã¿é. 8, 10 äóãààð àíãèäàà àõèæ óíøñàí. Ò¿¿õèéí íîì óíøèõ äóðòàé. ¯éë ÿâäàëòàé áîëîîä ÷ òýð ¿¿, ýñâýë ýíý ìèíéè áàõàðõàë þì àà ãýæ áîäñîíäîî ÷ òýð ¿¿ èõ óíøäàã. Õ¿¿õýä ë áàéñàí þì áîëîõîîð õ¿¿õäèéí íîì èõ óíøäàã áàéëàà. Æþë Áåðíèéí íîìûã èõ óíøèíà. Æþë Áåðíèéí “Íóóöàò àðàë”-ûã ë àìüäðàëäàà òàâàí óäàà óíøñàí. ¯íäýñíèé ýðõ ÷ºëººíèé õºäºë㺺íòýé õîëáîîòîé ò¿¿õèéã ÿëàíãóÿà èõ óíøèõ äóðòàé. Ààâ øèãýý ò¿¿õýí ðîìàíóóä áè÷èõèéã ¿ã¿éñãýõã¿é.

-Óðàí á¿òýýë÷èä öàãààí àòààðõàë ãýæ ÿðüäàã ø¿¿ äýý. Òà õýð àòààðõóó âý?

-Áè õ¿íä àòààðõàõã¿é áîë àìüäàð÷ ÷àäàõã¿é. ßàãààä ãýâýë àòààðõàë õ¿íèéã áàéíãà èðëýäýã. Íàäàä çàÿàñàí ç¿éë áîë öàãààí àòààðõàë. Ãýõäýý õ¿í õàð áèø öàãààí àòààðõäàã áàéõ ¸ñòîé. Õ¿í àòààðõëàà𠺺ðèé㺺 èðëýíý ¿¿ ãýõýýñ áèø áóñäûã õîðëîõ ¸ñã¿é.

-Ãýðèéí àæèëä õýð âý?

-Àéëûí äóíä õ¿¿õýä áîëîõîîð ãýðèéí àæèëä íóõëàãäñàí ãýõýä áîëíî. Áàãààñàà áèåý äààñàí. Áóñäààñ èë¿¿ ãýõ íü õààøàà þì, ãýõäýý ÿìàð ÷ áàéñàí õ¿íýýñ äóòàõã¿é.

-Õàìãèéí äóðòàé àæèë

-Ãýðýý ñàéõàí öýâýðëýõ. Áè ààâûãàà àæèãëààä áàéõàä ÿìàðâàà íýã þìàíä õ¿ð÷èõýýä ýðãýýä çîõèîëîî áè÷èõýýð ñóóõäàà çààâàë ãàðàà óãààäàã. Áè áàñ ñàâààã¿éòýýä “Òà ÿàãààä äàíäàà ãàðàà óãààäàã þì áý” ãýæ àñóóñàí. “Çîõèîë áè÷íý ãýäýã àðèóí ÿâäàë. Àðèóí ÿâäëûã á¿òýýæ áàéãàà õ¿í ººðºº àðèóí áàéõ ¸ñòîé.” ãýæ õýëñýí. Òýð íü ¿íýíèé îðòîé þì áîëîâ óó.

-Õàìãèéí äóðã¿é àæèë.

-Õóâöàñ óãààõ.

-Ãàçàð øîðîîíû àæèëä ãàéã¿é ãýñýí.

-Áè áàãàäàà ºâºº ýìýý õî¸ð äýýðýý áàéñàí. ªâºº èõ ãàðûí ä¿éòýé õ¿í áàéëàà. Ãàð õºëèéíõ ¿ç¿¿ðò çàðàãäàíà. Ýýæèéí ìààíü ààâ. ªâººãèéíõºº äýðãýä áàéñàí áîëîõîîð ãàðûí ä¿éòýé þì áîëîâ óó ãýæ áîääîã. Ìóæààí õèéæ ÷àäàõã¿é áàãà ñàãà ç¿éëèéã áîë ÷àäíà.

-ªâºº ýìýý äýýðýý ºññºí õ¿í áàñ ýðõ áàéäàã äàà.

-ßíç á¿ð. Ýðõëýõ ¿åäýý ýðõýëíý. Íàìàéã àæèëä ñóðãàæ, õ¿í áîëãîñí õ¿í áîë ýýæèéí ìààíü ýýæ. Õàéð íü äîòðîî õàë íü ãàäíàà ãýäýã øèã ë õ¿í.

-Õýð ãîìäîõîîðîî, áàÿðëàõààðàà ÿàäàã âý?

-Ãîìäîõ þìàíäàà ë ãîìäîíî. Õàìãèéí ñàéí òàíèäàã õ¿í ìààíü íàìàéã ìóóëâàë áè ãîìäîíî. Ýíý ÷èíü ñýòãýëèéí þì ø¿¿ äýý. Èõ ãîìäñîí ¿åäýý õ¿íã¿é ãàçàð î÷îîä îðèëìîîð ñàíàãääàã. Áàÿðëàñàí ¿åäýý ààâ, ýýæ õî¸ðòîî ¿íñ¿¿ëýýä ë òàéâøèð÷èõäàã.

-Íýã àäèë çàí,

-Ñàíäðàõààðàà õî¸óëàà ç¿¿í õºëºº ñýãñýðäýã. Õ¿ì¿¿ñ õºëºº ñýãñðýõýýðýý áóÿíàà ãýý÷èõäýã ãýäýã. Ààâ îäîî áîëü÷èõñîí áàéõ. Áè áîë áîëüæ ÷àäàõã¿é áàéãàà þì. Óõâàë ãàð÷ èðýõ ë áàéõ.

-Àõ, ä¿¿ õî¸ð ÷èíü áàñ òýãäýã ¿¿?

-¯ã¿é.

-Õàìãèéí ýñðýã òýñðýã çàí

-Áè ò¿ðãýí óóðòàé, ààâ áîë õ¿ëýýöòýé.

-Çîõèîë áè÷èõýýñ ãàäíà ñîíèðõäîã ç¿éë.

-Òåëåâèç. Ñîíèðõîëîî äàãààä òåëåâèçýä íàéðóóëàã÷ õèéæ áàéãàà. Áàãààñàà ñàãñ òîãëîñîí. Õºëáºìáºãò èõ äóðòàé. Íýã õýñýã òîãëîæ áàéãààä õàÿ÷èõñàí.

-Ìåäàëüòàé þó?

-Àðâàí æèëä áàéõäàà àâñàí õýäýí þì áèé. Ãýõäýý íýã èõ ãàéõóóëàõààð áèø ýý.

-Ýð õ¿í á¿ð áºõ áàðèëääàã.

-Ìîíãîë õ¿¿õýä ë þì áîëîõîîð íîöîëäîíî. ׺뺺ò áºõèéí äóãóéëàíä ÿâæ áàéãààä õºëºí人 áýðòýë àâààä áîëü÷èõñîí þì. Îäîî óõààíààðàà áàðèëäàíà óó ãýõýýñ áèåýðýý áàðèëäàõã¿é ýý. Ààâ Áèëëèàðä ë ñîíèðõîíî.

-Çîõèîë áè÷èæ áàéãààä ãàöàõààðàà

-Òýð ÷èãýýð íü õàÿ÷èõäàã. Íýëýýä õóãàöààíû äàðàà àâààä ¿çýõýýð íýã áîë ýíý íàäààñ ãàðàõ ø¿ëýã áèø, ¿ãé¿ áîë èõ àÿòàéõàí þì áè÷÷èõñýí þì øèã ñàíàãääàã. Ààâ áîë èõ áîäíî. Áîäîæ áîäîæ ë áè÷äýã. Ààâ ÿàãààä ãàë òîãîîíäîî óðàí á¿òýýë òóóðâèäàã þì áîë ãýæ ñîíèðõîæ ¿çñýí. Ãàöàõààðàà ä¿¿ áèä õî¸ðûí õîîë öàéã áýëòãýõ çóóðàà áè÷ýýä, ãàöàõààðàà õîîëîî õóòãàäàã þì áàéíà. Òýðèéã íü ñóð÷èõìààð þì áèëýý.

-ªºðèé㺺 áàðüæ áè÷èæ ¿çñýí ¿¿?

-Íýã èõ òàð÷èëæ áè÷èæ ¿çýýã¿é. Õàðèí áîäñîí ¿å áîë áèé. Õ¿í àâüÿàñààðàà àñãààä áè÷èæ áîëíî. Ãýõäýý ò¿¿í äýýðýý áîäëîî íýìýõ ¸ñòîé. Ñýòãýëèéí öàëãèàãààðàà áè÷ñýí ø¿ëýã ãî¸ ¿ãèéí öóãëóóëãà áîëäîã òàëòàé.

-Íóòàãòàà î÷îîä õàøãèðàõûã õ¿ñäýã ãýñýí. Ñýòãýëäýý õ¿ðòýë õàøãèð÷ ¿çñýí ¿¿?

-¯çñýí. Áóõèìäëàà òýãæ ë òàéëäàã. Õ¿íã¿é ãàçàð î÷îîä õàøãèð÷èõâàë äîòîð óóæðààä ñàéõàí áîëäîã.

-Õ¿íèéã õýð óó÷èëæ ÷àääàã âý?

-Ãàéã¿é ø¿¿. Áè ýýæ øèãýý áàñ öàéëãàí þì øèã ñàíàãääàã. Õ¿íä ãîìäîîä, õîðõîéòîé àðààíäàà çóóæ ¿çýýã¿é.

-Çàëóó íàñûã ÿìàð íýã ç¿éëòýé ç¿éðëýý÷ ãýâýë…

-Èðëýñýí òîíãîðîã.

-Òýãâýë ººðèéíõºº àìüäðàëûã…

-Àìüäðàë ãýäýã òýð ÷èãýýðýý æ¿æèã ãýñýí ¿ã áèé. Òýð æ¿æèãò õ¿í ãîë ä¿ð íü áàéæ ÷àäâàë àç æàðãàëòéà áàéäàã þì áîëîâ óó. Òóñëàõ ä¿ð íü áàéãààä áîë íýìýðã¿é. Àìüäðàëûíõàà ãîë ä¿ð íü áàéõ õýðýãòýé. Îäîîõîíäîî áè òóñëàõ ä¿ðä ÿâæ áàéíà. Ãîë ä¿ðýý á¿òýýõ ãýæ õè÷ýýíý, ç¿òãýíý, çîðèíî.

-ßàâàë ãîë ä¿ð íü áîëîõ áîë?

-Ýíèéã öàã õóãàöàà õàðóóëàõ áàéõ. Áîäñíîî èë ãàðãààä õýë÷èõâýë õ¿ì¿¿ñ ñàíàà õóëãàéëäàã.

-Õýðýâ öàã õóãàöàà õàðóóëíà ãýýä ñóóâàë ãîë ä¿ð áîëæ ÷àäàõã¿é áàéñààð ºòºë÷èõ þì áèø ¿¿?

-¯ã¿é. Òóí óäàõã¿é ãîë ä¿ð áîëíî. Àìüäðàëûí ãîë ä¿ðä àëõàì àëõàìààð õ¿ðíý. ¯ñýð÷ áèø. Ñàíàñàí áîäñíîî õ¿íä ÿðèàä ÿâáàë çàðëàëûí ñàìáàð áîë÷èõíî.

(Нийт: 203)